Kiedy powstał system metryczny i czym był egipski łokieć?

Nie. Łokcie, stopy i dłonie były historycznymi jednostkami o różnych lokalnych wartościach. Francuski system metryczny rozwijano pod koniec XVIII wieku. Międzynarodowy Układ Jednostek Miar, czyli SI, ustanowiono w 1960 roku. Od 2019 roku definicje jego jednostek opierają się na ustalonych wartościach stałych fizycznych. Nie należy nazywać każdego dawnego sposobu mierzenia systemem metrycznym.

Metrem mierzymy długość, kilogramem masę, sekundą czas, amperem natężenie prądu, kelwinem temperaturę termodynamiczną, molem liczność materii, a kandelą światłość. Jednostka, sposób zapisu liczby i metoda obliczeń to trzy odrębne kwestie. Liczbę metrów można zapisać dziesiętnie lub binarnie bez zmiany mierzonej długości.

Angielskie słowo „cubit” oznacza historyczny łokieć. W polszczyźnie warto odróżniać go od kubitu używanego w informatyce kwantowej. Zachowane egipskie pręty miernicze pozwalają mówić o długości około 52 cm, z różnicami pomiędzy obiektami. Do przykładowego przeliczenia przyjmijmy 0,525 m, czyli 52,5 cm. To jawne założenie modelu, nie jedna dokładna wartość obowiązująca we wszystkich epokach.

Dla przyjętej długości L = 0,525 m działa wzór: metry = liczba łokci × L. W drugą stronę dzielimy metry przez L. Dwa łokcie to 1,05 m, a 2,10 m to cztery łokcie. Jednostki powierzchni wymagają podniesienia przelicznika do kwadratu: jeden łokieć kwadratowy to 0,275625 m², a nie 0,525 m².

Nie. Przy φ = (1 + √5) / 2 otrzymujemy π − φ² ≈ 0,5235586648. To liczba bez jednostki. Dopisanie do niej metra jest dodatkowym założeniem, a podobieństwo do przybliżonej długości łokcia nie dowodzi, że Egipcjanie używali tego wzoru. Również π/6 ≈ 0,5235987756 nie jest tym samym wynikiem. Między obiema wartościami jest różnica około 0,0000401108.

Usunięto pomylone wartości w centymetrach, nieudokumentowane powiązania z prędkością światła i zodiakiem oraz utożsamienie starożytnych miar z SI. Zachowaliśmy temat historii pomiarów, lecz oddzieliliśmy świadectwa archeologiczne od skojarzeń liczbowych. Podobnie w statystyce Lotto: atrakcyjna zależność znaleziona po obejrzeniu danych wymaga niezależnego sprawdzenia.