Kalkulator BMI

BMI, czyli wskaźnik masy ciała, to najpowszechniej używany sposób porównania masy ciała ze wzrostem. Oblicza się go dzieląc masę w kilogramach przez wzrost w metrach podniesiony do kwadratu. Osoba o masie 70 kg i wzroście 175 cm ma BMI równe 70 / (1,75 × 1,75), czyli około 22,9. Cała siła tego wskaźnika polega na tym, że do jego obliczenia wystarczy waga i miarka. Światowa Organizacja Zdrowia posługuje się nim od dziesięcioleci właśnie dlatego, że pozwala porównywać całe populacje bez kosztownych badań.

Warto od razu zaznaczyć granice tego wskaźnika: BMI nie odróżnia mięśni od tłuszczu. Kulturysta o masie 100 kg i wzroście 180 cm wyjdzie z BMI 30,9, czyli formalnie w przedziale otyłości, choć jego zawartość tkanki tłuszczowej może wynosić 8 procent. Zdarza się też sytuacja odwrotna: osoba z niewielką masą mięśniową może mieć BMI w normie przy wysokim udziale tłuszczu. Wzór pomija także rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, a to właśnie tłuszcz brzuszny wiąże się z największym ryzykiem metabolicznym. To dlatego obok BMI warto policzyć WHR albo WHtR — te wskaźniki patrzą na obwód talii i mówią o czymś innym.

Osobną grupę stanowią przypadki, w których BMI po prostu nie działa u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia — tam używa się siatek centylowych uwzględniających wiek i płeć. Ciąża to kolejny przypadek wyłączony, u osób starszych z sarkopenią oraz u sportowców dyscyplin siłowych. Potraktuj liczbę jako sygnał, nie diagnozę: jeśli mieści się w przedziale 18,5–24,9, prawdopodobnie nie ma powodu do niepokoju. Jeśli wypada poniżej 16 albo powyżej 35, skonsultuj wynik z lekarzem — takie wartości zasługują na spojrzenie kogoś, kto może zbadać Cię osobiście.